Warto wiedzieć

Zastanawialiście się kiedyś jak działają różne urządzenia? Bo ja tak. Od dziecka lubiłem rozkręcać wszystko, co wpadło mi w ręce. Nie ostały się żadne domowe zegary, radio a nawet telewizor. Nie było siły, która powstrzymałaby mnie przed zajrzeniem do środka. To było jak narkotyk, musiałem patrzeć głębiej. Rodzice niepokoili się moimi zamiłowaniami i próbowali mnie jakoś wyleczyć. Wyrzucali koła zębate, które wyciągałem z zegarków, by robić z nich biżuterię dla lalek mojej siostry. Kupili łańcuchy i przypięli nimi nowy telewizor i radio, abym nie mógł zabrać do pokoju sprzętów. Ale co to dla mnie, przecież łańcuch zawsze można odczepić. Rodzice nie dawali sobie ze mną rady. Ale ja też specjalnie im nie pomagałem. Chciałem majstrować. Gdy rozkręcałem kolejny zegarek i wyciągałem z niego koła zębate, czułem się bardzo szczęśliwi. Ciężko było to wytłumaczyć komukolwiek, dlatego nie miałem przyjaciół. Odwracali się ode mnie, bo wciąż mówiłem, że kiedyś rozkręcę przenośniki na zwrotnicach kolejowych. To mogło zakończyć się tragedią. Oni się mnie bali. Rodzice byli smutni, a ja nie miałem już czego psuć. Myślałem, że może te łańcuchy kupione przez rodziców posłużą im do przypięcia mnie. To by może powstrzymało mnie przed głupimi pomysłami. W domu nie było już niczego, do czego bym nie zajrzał. Więc pewnego dnia uciekłem ze szkoły i wdrapałem się na wieżę ratusza. Rozkręciłem zegar, który wskazywał mieszkańcom godzinę i na pamiątkę wziąłem sobie trzy koła zębate. Oczywiście długo nie dało się ukrywać, że to ja, bo aby dostać się na górę, musiałem poprzesuwać przenośniki w wieży. Byłem za mały i nie mogłem się dostać do skarbu. Za karę miałem szlaban. Rodzice nie musieli na szczęście niczego płacić miastu. Łańcuchy jednak się przydały. Bo dostałem nimi solidne lanie. No i tak się zawziąłem, że jak mnie wypuszczą, to od razu pójdę na tory i rozkręcę te przenośniki. Wykoleję pociąg na złość im wszystkim.